Ο Νίκος Αλιάγας έγινε για λίγο και μαέστρος ορχήστρας στο Παρίσι

Την Κυριακή στο εμβληματικό Théâtre des Champs-Élysées, ο Νίκος Αλιάγας δεν ανέβηκε απλώς σε μια σκηνή για να κάνει κάτι “διαφορετικό”. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που φαίνεται ξεκάθαρα όταν κάποιος μπαίνει σε κάτι με την καρδιά του.

Στο Carnaval des animauxτου Camille Saint-Saëns, μια παράσταση που από μόνη της έχει κάτι παιχνιδιάρικο αλλά και βαθιά συγκινητικό, ο Αλιάγας δεν έμεινε στον ρόλο του αφηγητή. Μπήκε μέσα στη μουσική. Κυριολεκτικά. Πήρε θέση απέναντι στην ορχήστρα και άρχισε να τη «οδηγεί», όχι σαν επαγγελματίας μαέστρος που έχει μάθει απ’ έξω τις κινήσεις, αλλά σαν κάποιος που νιώθει αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή.

Και ίσως αυτό ήταν που έκανε τη διαφορά. Δεν προσπαθούσε να δείξει ότι ξέρει. Προσπαθούσε να είναι παρών.

Είχε προηγηθεί δουλειά. Πολλές πρόβες, χρόνος, προσπάθεια να καταλάβει πώς κρατιέται ο ρυθμός, πώς επικοινωνείς με τους μουσικούς χωρίς λόγια, πώς “ακούς” πριν καν ακουστεί η επόμενη νότα. Όλα αυτά δεν φαίνονται πάντα ξεκάθαρα στο κοινό, αλλά στη δική του περίπτωση φάνηκαν μέσα από την αλήθεια της παρουσίας του. Δεν υπήρχε αμηχανία, ούτε απόσταση. Ήταν εκεί, μέσα στο κομμάτι. Με την ψυχή του. Όπως κάνει με ότι καταπιάνεται. Και προφανώς είναι και το μυστικό της επιτυχίας του.

Δίπλα του, ο Gautier Capuçon, ο Frank Braley και οι νέοι μουσικοί της Fondation Gautier Capuçon δεν λειτουργούσαν απλώς ως «συνοδεία». Ήταν μέρος ενός συνόλου που έμοιαζε να αναπνέει μαζί. Υπήρχε μια ωραία ισορροπία: από τη μία η εμπειρία και η τεχνική τους, από την άλλη η ενέργεια και ο ενθουσιασμός του Αλιάγα.

Η παράσταση απευθυνόταν και σε παιδιά, αλλά δεν είχε τίποτα “παιδικό” με την έννοια του πρόχειρου ή του απλοϊκού. Αντίθετα, είχε καθαρότητα και συναίσθημα. Και αυτό περνούσε κατευθείαν στο κοινό.

Το πιο ωραίο όμως ήταν κάτι άλλο. Ήταν ότι έβλεπες έναν άνθρωπο που, παρόλο που έχει ήδη μια μεγάλη πορεία και αναγνωρισιμότητα, δεν δίστασε να βγει από το γνώριμο πλαίσιο του και να δοκιμάσει κάτι απαιτητικό. Όχι επιφανειακά, αλλά ουσιαστικά. Να αφιερώσει χρόνο, να εκτεθεί, να προσπαθήσει.

«Μια αξέχαστη Κυριακή. Μια ξεχωριστή και σπάνια στιγμή πάνω σε μια μυθική σκηνή.
Ο φίλος μου @gautiercapucon με κάλεσε να ενσαρκώσω το αφηγηματικό μέρος του διάσημου Carnaval des Animaux του Camille Saint-Saëns, σε κείμενο του Francis Blanche.

Ένα θέαμα για μικρούς και μεγάλους, μια μουσική που σε παρασύρει και σε συγκινεί, με λόγια αστεία αλλά και βαθιά.

Νιώθω μεγάλο θαυμασμό για τον Gautier· το ταλέντο και η αφοσίωσή του εμπνέουν σεβασμό.
Το να μοιραστώ τη σκηνή μαζί του για δύο συναυλίες, προς όφελος της @fondationgautiercapucon και μπροστά σε τόσα παιδικά πρόσωπα, θα μείνει για μένα μια μοναδική στιγμή.

Και τι να πει κανείς για αυτή την απρόσμενη εμπειρία;
Να διευθύνω (ή σχεδόν) μια ορχήστρα από τόσο ταλαντούχους νέους μουσικούς

Τα ζωντανά σχέδια του @gregoire_pont_illustrator είχαν μια σπάνια ευαισθησία και ένα χιούμορ τόσο λεπτό όσο και η πινελιά του.
Συγχαρητήρια σε όλους τους καλλιτέχνες!

Και μπράβο, αγαπητέ μου Gautier, που στηρίζεις τους νέους μουσικούς με τόση γενναιοδωρία.» έγραψε ο ίδιος για την εμπειρία που μάλλον θα του μείνει αξέχαστη.

Διαβάστε ακόμα

Στάνκογλου: Βούτηξε στα παγωμένα νερά του Βοϊδομάτη και η αντίδρασή του ήταν ακριβώς αυτή που φαντάζεσαι

Νίκος Ορφανός για τον όγκο στο κεφάλι του: «Έπιασα τη γυναίκα μου και τον γιο μου και τους το είπα»

Λένα Ουζουνίδου: Το body shaming που την έκανε να τρώει ένα πορτοκάλι τη μέρα για μήνες