Πυγμαλίων Δαδακαρίδης: Εξήγησε πώς διαχειρίζεται την απώλεια των γονιών του αλλά και τη σχέση που είχε ο πατέρας του με τον ήρωα της Φάλαινας

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ήταν καλεσμένος της Φαίης Σκορδά για να μιλήσει για την επιτυχία της παράστασης Η φάλαινα ενώ για πρώτη φορά σε τηλεοπτική συνέντευξη αναφέρθηκε στον θάνατο των γονιών του, που έχασε με΄σα σε έξι μήνες.

Ο ηθοποιός επέλεξε Στάθη Δρογώση, το Μην το πεις πουθενά ως εισαγωγικό τραγούδι και εξήγησε γιατί:

«Το τραγούδι που επέλεξα είναι ένας στίχος που εκφράζει ένα κομμάτι συναισθήματος για τον πατέρα μου. Οπότε είναι ένα μοτίβο για εκεί. Μην πέφτουμε, είναι ανθρώπινο, το καταλαβαίνω. Εννοώ ότι συμβαίνει. Είναι μια μνήμη του πώς θα πρέπει να ζούμε τα πράγματα. Όχι στο τι φανταζόμαστε ή στο τι ελπίζουμε ή να μοιρολατρούμε στα πράγματα.

Τα ζω με απόλυτο συναίσθημα, με απόλυτο πάθος. Προσπαθώ, με όλα τα λάθη που μπορείς να κάνεις. Τα αποδέχομαι και τα καταλαβαίνω, αλλά στο κομμάτι της ζωής, πρέπει να σέβεσαι τον χρόνο που πιστεύεις ότι θα τον έχεις για πάντα, που δεν θα τον έχεις -προσωπικά μιλώντας- και να αντιλαμβάνεσαι κάθε κεφάλαιο που έρχεται και φεύγει και τι έχει να σε μάθει και πού θα σε πάει».

«Δεν ζω σε μαύρο σκοτάδι. Η απώλεια είναι μία υπενθύμιση. Μαύρο σκοτάδι ζεις τις πρώτες μέρες που φαντάζομαι δεν μπορείς να διαχειριστείς το συναίσθημα και σε πιάνει αυτό το εγωιστικό αμόκ της ζωής, αλλά επί της ουσίας όχι. Είχα τη χαρά να ζήσω τέτοιες σχέσεις στη ζωή μου, να μάθω από αυτές, να έχω τόσες ωραίες θετικές αναμνήσεις, να μπορεί να μετακινείται το συναίσθημά μου, να μην το παίζω ούτε πολύ σκληρός ούτε πολύ αδιάφορος στα πράγματα, να μπορώ να μετέχω, να συμμετέχω και να μου μεταδίδει ένα κίνητρο κάθε φορά την επόμενη μέρα να προσπαθώ λίγο καλύτερα, και για το συναίσθημά μου, αλλά και γι’ αυτό που κάνω. Δεν το καταφέρνω πάντα, δεν είμαι ο Σούπερμαν, αλλά ακόμα και η αποτυχία π.χ. είναι ο πιο σπουδαίος δάσκαλος στο να σου ενεργοποιήσει το κίνητρο να καταλάβεις το γιατί και να προχωρήσεις μετέπειτα στη ζωή σου. Όχι για να πετύχεις. Για να αισθανθείς ότι εξελίχθηκες ένα σκαλοπάτι παραπάνω», εξήγησε.

Ο ηθοποιός κατόπιν εξήγησε πώς συνδέεται η παράσταση που πρωταγωνιστεί με τον πατέρα του.

«Η όλη ιστορία είναι -και το σκηνοθετικό σημείωμα είναι περισσότερο για εκείνον δηλαδή- πώς ξαφνικά η ζωή μπορεί να αλλάξει σε ένα χρονικό σημείο και να μεταμορφώσει οτιδήποτε έχει ο καθένας μας μέσα του, την αδυναμία του, σε μια “φάλαινα”. Είτε άλλοι το λένε Ερινύες, άλλοι το λένε ενοχή, άλλοι το λένε τύψεις. Ο καθένας το λέει με το δικό του παραμύθι, με τη δική του σκέψη. Και πώς τελικά, πέραν του γεωμετρικού σχήματος το οποίο όλοι προσπαθούν να χαρακτηρίσουν μέσα από αυτό, να βρεις τι είναι αυτό το οποίο σε πλήγωσε και κάπως να το πάρεις αγκαλιά να το λύσεις.

Συγκεκριμένα, ο πατέρας μου ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος και γυρνούσε όλη την Ελλάδα, έχω κάνει περιοδείες σε όλη μου τη ζωή δηλαδή. Μετά ήρθε το ίντερνετ, η εξέλιξη, και αυτούς, όταν σε πετυχαίνει στο μεταίχμιο 55-60 κάπως έχεις κουραστεί, έχεις μεγαλώσει, όταν φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο δεν το ξέρεις και ο χρόνος σε προσπερνάει, πώς μπορούμε να βοηθήσουμε αντίστοιχους ανθρώπους στη “φάλαινα” να μην την αφήσουν να τους καταπιεί. Στον αντίστοιχο μύθο του Ιωνά. Να φύγεις, να φύγεις από τη φάλαινά σου και να ξαναγεννηθείς. Οπότε, ναι, ο πατέρας μου είχε δυστυχώς αυτή την ίδια διαδρομή όπου αφέθηκε και πληγώθηκε πολύ.

Μετά όταν ήρθε η ταινία πρώτα που είδα, μετά μαθαίνοντας ότι είναι θεατρικό και το κείμενο στα χέρια μου, λέω ξέρω έναν θεατή σίγουρα που θα αισθανθεί περίεργα βλέποντάς το. Και έτσι είπαμε μαζί με τον Δημήτρη Αρχιμανδρίτη και τον Ιωάννη Παντελίδη, αλλά και όλο το υπέροχο team να προσπαθήσουμε να παίξουμε κάτι το οποίο μπορεί και να σε ενοχλήσει, να σε πληγώσει.

Ο πατέρας μου ξέφυγε, ήταν αθλητής και μετά ξέφυγε στα κιλά. Δεν ήταν τα κιλά το θέμα αλλά πόσο “πρήζεται” η ψυχή και με ποιον τρόπο προσπαθείς να στηρίξεις και να κατανοήσεις γιατί δεν ξέρεις» είπε.

Μάλιστα όπως ανέφερε, ήταν μάλλον συμπαντική η συνάντησή του με τη Φάλαινα που τον οδήγησε στο να ανεβάσει τελικά το έργο.

«Δεν ξέρω αν θα έλεγα δημόσια τη δική μου φάλαινα, το παλεύω» τόνισε.

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης μίλησε για τους θανάτους των δύο γονιών του

«Έχασα μέσα σε έξι μήνες τη μάνα μου και τον πατέρα μου. Η μάνα μου δεν την έχει δει την παράσταση. Είχε δει υλικό που ο αδελφός μου της έδειξε στην Αγγλία. Ο πατέρας μου ήρθε. Ήταν έντονη συναισθηματικά η βραδιά που ήρθε. Ήταν ο πιο δύσκολος και ο πιο όμορφος κριτής συνάμα. Έχω πάρει το πιο όμορφο κομπλιμέντο της ζωής μου από εκείνον σε μία παράσταση λίγα χρόνια πιο πριν που δεν του άρεσε. Ήταν πολύ ευθύς και ειλικρινής και μου είπε “μεγάλωσες”. Δεν ξέρω τι σήμαινε. Αλλά στα μάτια του κάτι σήμαινε. Μεγάλωσα στο μυαλό του; Στα μάτια του; Δεν ξέρω», είπε.

«Και οι δύο γονείς μου ήταν άνθρωποι οι οποίοι αγαπούσαν πολύ τις τέχνες. Αγαπούσαν όλους τους ανθρώπους της τέχνης, οπότε ήταν μία φυσική εξέλιξη ζώντας μαζί τους να έχω στον χώρο μου ως παιδάκι τέτοια ερεθίσματα. Και επειδή ήταν και πολύ εκφραστικοί άνθρωποι και απίστευτα αστείοι και πολύ τύποι πάρτι, πάντοτε είχαμε έναν τρόπο έκφρασης τέτοιο, μουσικο-θεατρικο-πικοινωνιακό. Το οποίο ήταν ένα τεράστιο συν στο να μπορώ να εκφράζομαι, χωρίς να το ξέρω, με έναν αντίστοιχο τρόπο. Μεγαλώνοντας νομίζω εγώ σοβάρεψα περισσότερο και οι γονείς μου έμειναν ίδιοι.

Ίσως είμαι διαφορετικός από εδώ και πέρα, γιατί συνήθως σε συντροφεύει η μνήμη των πραγμάτων που έρχονται. Αλλά από την άλλη είμαι ευλογημένος για τη σχέση που είχαμε. Γιατί ξέρω πολλούς ανθρώπους που αυτό που έζησαν, δεν ήταν ένας παράδεισος. Οπότε είμαι ευγνώμων σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου για το τι ανθρώπους είχα δίπλα μου».

Στη συνέχεια, δήλωσε πως μπορεί πλέον να μιλάει με ηρεμία για την απώλειά τους:

«Τώρα είμαι ψύχραιμος. Αν μου μίλαγες δύο μήνες πριν, δεν θα ήμουν. Ψυχοσύνθεση είναι. Μπορεί να δεις κάτι, να ακούσεις ένα τραγούδι και να “διαλυθείς”. Αλλά να έχεις τη δύναμη να παραδεχτείς ότι μπορείς να το κάνεις. Γιατί από τη διάλυση φτιάχνεις κάτι. Γενικά προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος, αλλά δεν είμαι πολύ. Χάνω εύκολα την ψυχραιμία μου. Παθιάζομαι και δεν καταλαβαίνω ότι κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χωροχρόνο», επισήμανε

Μιλώντας για τα τατουάζ που έχει κάνει, το ένα είναι για τη μητέρα του και λέει «υπάρχει δεν εύκολος δρόμος στη ζωή».

«Τα έχω κάνει εδώ και 15 χρόνια και θα τα έχω πάντα. Είναι σημαντικό να θυμάμαι» εξήγησε.

Δει΄τε τη συνέντευξή του:

Διαβάστε ακόμα:

Μυρτώ Αλικάκη: Η σπάνια δήλωση για την προσωπική της ζωή – «Είμαι αρκετά χρόνια με έναν άνθρωπο»

Έλενα Τσαγκρινού – DJ Stephan: Πριβέ πρόγραμμα σε πρώτο… καρεκλάκι πίστα για τον γιο τους – Το επικό βίντεο