Σχεδόν τρία χρόνια έχουν περάσει από την εφιαλτική επίθεση που εξαπέλυσε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, κι όμως οι πληγές για όσους κατάφεραν να βγουν ζωντανοί παραμένουν ολάνοιχτες. Άνθρωποι που διασκέδαζαν στο μουσικό φεστιβάλ Nova ή που κατέληξαν όμηροι στα σκοτεινά τούνελ της Γάζας, σπάνε τώρα τη σιωπή τους και περιγράφουν τις φρικτές αναμνήσεις που τους στοιχειώνουν κάθε μέρα.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Daily Mail, εκείνη η μέρα, όταν χιλιάδες ένοπλοι της Χαμάς εισέβαλαν στο νότιο Ισραήλ, βάφτηκε στο αίμα με περίπου 1.200 νεκρούς, στην πλειονότητά τους αμάχους. Την ίδια ώρα, γύρω στα 250 άτομα απήχθησαν και έγιναν όμηροι στη Λωρίδα της Γάζας. Σήμερα, οι επιζώντες βρίσκουν το κουράγιο να μιλήσουν δημόσια για πρώτη φορά, ξεδιπλώνοντας κάθε σοκαριστική λεπτομέρεια της εμπειρίας τους σε μια προσπάθεια να γιατρέψουν τα ψυχικά τους τραύματα.
Μια Σεμ: «Με αντιμετώπιζαν σαν ζώο μέσα σε κλουβί»
Η 24χρονη Μια Σεμ έγινε το πρώτο πρόσωπο που είδαμε σε βίντεο ομήρων της Χαμάς, στις 16 Οκτωβρίου 2023. Η Γαλλοϊσραηλινή κοπέλα είχε τραυματιστεί πολύ σοβαρά στο χέρι της κατά την επίθεση στο φεστιβάλ Nova, πριν την πάρουν σηκωτή για τη Γάζα, αναφέρει η Daily Mail.
Μιλώντας σε μια εκδήλωση για την έκθεση Nova στο Λονδίνο, θυμήθηκε τον απόλυτο πανικό όταν μπήκαν οι ένοπλοι. «Δεν θέλω να πεθάνω τώρα», έλεγε ξανά και ξανά στον εαυτό της προσπαθώντας να ξεφύγει.
Λίγο μετά, την πυροβόλησαν σχεδόν εξ επαφής στο χέρι. Έχασε περίπου πέντε λίτρα αίματος και ένιωσε το χέρι της σχεδόν να αποκόβεται από το σώμα της. Μπροστά στα μάτια της, είδε να συλλαμβάνουν τον 28χρονο φίλο της, Ελία Τολεντάνο, με δεμένα χέρια. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδε ζωντανό, αφού αργότερα έμαθε ότι σκοτώθηκε.
Όταν έφτασε στη Γάζα, ένας απαγωγέας της φώναξε: «Καλώς ήρθες στη Γάζα».
Η επιβίωση στην αιχμαλωσία
Αν και το τραύμα της ήταν τρομερό, δεν είχε κανονική ιατρική φροντίδα. Κάποιοι γιατροί απλώς προσπάθησαν πρόχειρα να σταθεροποιήσουν το χέρι της, το οποίο χειροτέρευε συνεχώς.
«Με αντιμετώπιζαν σαν ζώο μέσα σε κλουβί», λέει χαρακτηριστικά.
Για 55 ολόκληρες μέρες έμεινε ολομόναχη σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, κάτω από συνεχή παρακολούθηση.
«Δεν μου έδωσαν φάρμακα. Το σώμα μου ήταν διαλυμένο. Είναι θαύμα που έχω ακόμη το χέρι μου. Δεν ξέρω πώς επέζησα τόσες ημέρες χωρίς θεραπεία», εξομολογείται. Μάλιστα, η γυναίκα του φρουρού που την πρόσεχε, δεν της έδινε ούτε νερό για μέρες.
Η Μια πίστευε ότι δεν θα γυρνούσε ποτέ πίσω. Ένας τρομοκράτης της είχε πει: «Δεν θα γυρίσεις ποτέ σπίτι. Θα μείνεις εδώ. Θα παντρευτείς εδώ.»
Κατά τη διάρκεια της ομηρίας της, την ανάγκασαν να μιλήσει σε ένα προπαγανδιστικό βίντεο της Χαμάς διαβάζοντας ένα έτοιμο κείμενο. Η ίδια προσπάθησε να δείξει την αλήθεια μόνο με τα μάτια της, ξέροντας ότι η μητέρα της θα την έβλεπε.
«Το σώμα μου είχε καταρρεύσει, αλλά η ψυχή μου ήταν πιο δυνατή από ποτέ. Σκεφτόμουν συνεχώς τη μητέρα μου, τη στιγμή που θα την ξανασυναντούσα και το μέλλον που ονειρευόμουν.»
On October 7, 2023, Hamas terrorists massacred 1,200 Israelis and kidnapped 251 others. Over two years later, survivors are still speaking.
At the Nova Exhibition in London this week, former Hamas hostage Mia Schem continues to share her testimony so the world will never… pic.twitter.com/ikK3KSHLt7
— Roz Rothstein (@RozRothstein) June 29, 2026
Λίγο πριν απελευθερωθεί, στις 30 Νοεμβρίου 2023, τη μετέφεραν από το δωμάτιο σε ένα υπόγειο τούνελ. Εκεί την έκλεισαν σε κλουβί μαζί με άλλες γυναίκες.
«Δεν μπορούσα ούτε να σταθώ όρθια. Δεν υπήρχε αέρας ούτε φως.»
Σήμερα, μιλώντας ανοιχτά, προσπαθεί να διαχειριστεί όλο αυτό τον τρόμο.
«Ξέρω ότι αυτό θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή. Τώρα όμως πρέπει να μάθω να ζω με το τραύμα. Άλλες ημέρες είμαι καλά, άλλες όχι, αλλά δεν θα εγκαταλείψω ποτέ τον εαυτό μου.»
Χαντάρ Σαρβίτ: «Πεθαίνω. Συγγνώμη. Σ’ αγαπώ»
Η Χαντάρ Σαρβίτ θυμάται ολοζώντανα το πρωινό της 7ης Οκτωβρίου στο Nova. Στις 6:29, όταν κόπηκε ξαφνικά η μουσική, νόμιζε ότι χάλασε ο ήχος. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όμως, ο ουρανός γέμισε ρουκέτες και καπνούς.
Προσπάθησε να φύγει με αυτοκίνητο μαζί με τον φίλο της, τον Σάλεβ Ναβάρσκι. Επειδή όμως εγκλωβίστηκαν στην κίνηση, άφησαν το αμάξι και άρχισαν να τρέχουν με τα πόδια μέσα στο δάσος. Οι ένοπλοι πλησίαζαν και οι δυο τους κρύφτηκαν κάτω από έναν θάμνο.
«Ήμουν ξαπλωμένη μπρούμυτα στο έδαφος. Οι τρομοκράτες βρίσκονταν μόλις δέκα μέτρα μακριά μου και πυροβολούσαν», λέει, περιγράφοντας τον χαμό από τις εκρήξεις και τις σφαίρες.
Hadar Sharvit, overlevende van 7 oktober:
“Ik hoorde vrouwen verkracht worden, schreeuwen om hun leven, en toen stilte. Ik hoorde hoe ze mensen vermoorden. Ik hoorde de hel.” pic.twitter.com/JiVT5rADjN
— Focus op Israël (@djonky123) March 9, 2025
Το τελευταίο μήνυμα στον πατέρα της
Όση ώρα κρυβόταν, μιλούσε με μηνύματα με τον 65χρονο πατέρα της. Εκείνος της ζητούσε επίμονα την τοποθεσία της για να πάει να τη σώσει, αλλά εκείνη φοβήθηκε ότι αν πήγαινε, θα τον σκότωναν. Έτσι, πήρε την απόφαση να τον αποχαιρετήσει.
«Συνειδητοποίησα ότι μάλλον είχε έρθει η στιγμή να του πω αντίο και ότι τον αγαπώ. Εκείνος μου έλεγε να παραμείνω ψύχραιμη, να κερδίσω χρόνο και ότι ερχόταν να με βρει. Ήταν ήδη καθ’ οδόν και εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να του πω να μην έρθει, γιατί χρειαζόμουν βοήθεια.
Όλοι οι αστυνομικοί που βρίσκονταν γύρω μου είχαν σκοτωθεί. Τότε κατάλαβα ότι ήμουν ολομόναχη. Εκείνος συνέχιζε να μου λέει να κρατηθώς, ότι ερχόταν. Και εγώ του απαντούσα: “Πεθαίνω. Συγγνώμη. Σ’ αγαπώ”.»
Φρίκη μέσα στα περιβόλια
Η Χαντάρ και ο Σάλεβ προχώρησαν και κρύφτηκαν κάτω από μια πορτοκαλιά σε ένα κοντινό περιβόλι, το οποίο όμως γρήγορα περικυκλώθηκε. Από εκεί που βρισκόταν, άκουγε τις κραυγές Ισραηλινών γυναικών που έπεφταν θύματα βιασμού από τους ενόπλους.
«Παντού υπήρχαν άνθρωποι που ούρλιαζαν, εκλιπαρούσαν για τη ζωή τους, δολοφονούνταν και κακοποιούνταν από τους τρομοκράτες. Η μυρωδιά ήταν αδιανόητη. Καμένα σώματα, αίμα, φωτιά.»
Όταν το περιβόλι άρχισε να καίγεται, έτρεξαν προς ένα στρατιωτικό φυλάκιο.
«Είδα όλα όσα προηγουμένως μόνο άκουγα. Διαμελισμένα σώματα στο έδαφος, καπνό παντού, νεκρούς και ζωντανούς τρομοκράτες. Ήταν σαν σκηνή τρόμου που ούτε το Χόλιγουντ δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει.»
Από το φυλάκιο πήρε τηλέφωνο τον πατέρα της και τελικά συναντήθηκαν. «Με αγκάλιασε τόσο δυνατά, που νόμιζα ότι θα μου έσπαγε τα κόκαλα.»
Η ίδια παραδέχεται: «Είχα προετοιμάσει τον εαυτό μου να πεθάνει», εξηγώντας ότι κάτω από την πορτοκαλιά έκανε έναν «διαλογισμό θανάτου», βλέποντας όλη της τη ζωή να περνάει από μπροστά της.
Η επιστροφή στο σπίτι ήταν απίστευτα δύσκολη. Το μετατραυματικό στρες την έκανε να νιώθει «σαν ένα παιδί τριών ετών». Κάθε θόρυβος στην πόρτα ακουγόταν σαν χειροβομβίδα. Δεν μπορούσε να οδηγήσει, ούτε να κοιμηθεί στο σκοτάδι, ενώ είχε νεύρα, προβλήματα μνήμης και τις τύψεις του επιζώντα. Σήμερα παίρνει δύναμη από άλλους επιζώντες: «Για μένα, το ότι εξακολουθώ να ζω μετά από όλα αυτά είναι ένα δώρο».
Ομέρ Βένκερτ: «Πίστευα ότι δεν θα ξαναδώ ποτέ την οικογένειά μου»
Τον Ιούνιο του 2024, ο Ομέρ Βένκερτ είχε φτάσει στα όριά του μετά από 8 μήνες στα τούνελ της Γάζας, πεινασμένος, βασανισμένος και κλεισμένος στο σκοτάδι. Πέρασε τα 23α γενέθλιά του έχοντας για μοναδική παρέα τους φρουρούς του.
Είχε απαχθεί από το Nova, όπου η 22χρονη κολλητή του φίλη, η Ιρλανδοϊσραηλινή Κιμ Ντάμτι, σκοτώθηκε από χειροβομβίδες μέσα στο καταφύγιο που είχαν κρυφτεί. Μετά από 505 μέρες αιχμαλωσίας συνολικά (εκ των οποίων οι 197 σε απόλυτη απομόνωση), ένιωθε «σαν ένα σπασμένο δοχείο».
«Μου ξερίζωσαν ολοκληρωτικά την ψυχή. Δεν είχε απομείνει τίποτα μέσα μου. Ακόμη κι αν εκείνη τη στιγμή με μετέφεραν ως διά μαγείας στο σπίτι μου, στην οικογένειά μου, ένιωθα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ ξανά να γίνω φυσιολογικός άνθρωπος.»
Μάλιστα, για έξι ώρες έκανε μια «τελετή αποχαιρετισμού», αποχαιρετώντας τον εαυτό του, τα αδέλφια και τους γονείς του, ζητώντας συγγνώμη γιατί πίστευε ότι θα πέθαινε εκεί. Τελικά όμως, βρήκε τη δύναμη και απελευθερώθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2025, μετά από συμφωνία εκεχειρίας.
Η ζωή του πριν την επίθεση και η μέρα του τρόμου
Πριν την απαγωγή, ο 25χρονος σήμερα Ομέρ δούλευε ως διευθυντής στο εστιατόριο Nina Bianca, νότια της πόλης Ρεχοβότ, δίνοντας τα πάντα στη δουλειά (μέχρι και 400 ώρες τον μήνα). Έναν χρόνο πριν την επίθεση είχε χάσει τον καλύτερό του φίλο σε άλλη τρομοκρατική επίθεση, και τα πάρτι ήταν ο τρόπος του να ξεχνιέται.
Τα ξημερώματα της 7ης Οκτωβρίου, αγόρασε εισιτήρια στις 3:30 το πρωί και έπεισε την Κιμ να πάνε στο Nova. Μόλις μία ώρα αφού έφτασαν, άρχισαν οι εκρήξεις. Το τελευταίο μήνυμα που έστειλε στη μάνα του ήταν ότι ήταν τρομοκρατημένος.
Προσπάθησαν να φύγουν με το αμάξι αλλά κατέληξαν με άλλους 40 ανθρώπους σε ένα καταφύγιο στον δρόμο 232. Από αυτούς σώθηκαν μόνο 12. Η Χαμάς πέταξε μέσα χειροβομβίδες και ο Ομέρ κρύφτηκε πίσω από νεκρά σώματα. Όταν είδε ότι οι ένοπλοι έβαζαν φωτιά στο καταφύγιο, βγήκε έξω, τον έπιασαν και τον μετέφεραν στη Γάζα με ένα αγροτικό.
505 μέρες στο σκοτάδι και βασανιστήρια
Για 505 μέρες δεν είδε ήλιο. Τις πρώτες 54 μέρες ήταν σε ένα τούνελ μαζί με τον Λίαμ Ορ (από το κιμπούτς Ρεΐμ) και κάποιους Ταϊλανδούς εργάτες.
«Ήταν αφόρητα δύσκολο. Τρώγαμε ελάχιστα, πίναμε ελάχιστο νερό, δεν κάναμε ούτε ένα μπάνιο και δεν μπορούσαμε ούτε να σταθώ όρθιοι ούτε να κινηθούμε. Ήμουν τρομοκρατημένος κάθε δευτερόλεπτο.»
Όταν οι άλλοι αφέθηκαν ελεύθεροι τον Νοέμβριο του 2023, τον μετέφεραν μόνο του σε ένα στενό τούνελ (90 εκατοστά πλάτος, 8-9 μέτρα μήκος). Εκεί έζησε 197 μέρες σε απόλυτη απομόνωση. Οι φρουροί έρχονταν δύο φορές τη μέρα για ένα λεπτό, του πετούσαν μισή πίτα, ένα λίτρο νερό και του επέτρεπαν ένα ντους με ένα μπουκάλι δύο λίτρων κάθε 60 μέρες.
«Αυτό ήταν όλο. Δεν μου μιλούσαν. Δεν μου επέτρεπαν να τους μιλήσω. Τίποτα.»
Όσο περνούσε ο καιρός και δεν υπήρχε συμφωνία, οι φρουροί άρχισαν να ξεσπούν πάνω του. Σταμάτησαν τα ντους και κάθε δύο-τρεις μέρες τον ψέκαζαν με εντομοκτόνο στα μάτια, στο στόμα, στο στρώμα και στα προσωπικά του αντικείμενα. Στα γενέθλιά του, στις 22 Μαΐου 2024, ένας φρουρός τον σάπισε στο ξύλο με μια βαριά μεταλλική βέργα στο κεφάλι και το σώμα. Οι ξυλοδαρμοί κρατούσαν μέρες, πολλές φορές μέσα στο εικοσιτετράωρο.
Τον Ιούνιο κατέρρευσε εντελώς και ήθελε να πεθάνει: «Για τρεις ημέρες ήμουν ολοκληρωτικά διαλυμένος. Ήμουν ξαπλωμένη ανάσκελα, κοιτούσα το ταβάνι με τα μάτια ανοιχτά. Δεν ένιωθα τίποτα. Δεν σκεφτόμουν τίποτα. Ήμουν εντελώς άδειος.»
Η ελπίδα και η απελευθέρωση
Η ελπίδα επέστρεψε την 197η μέρα της απομόνωσης, όταν έφεραν στο ίδιο τούνελ άλλους τρεις Ισραηλινούς ομήρους: τον Ταλ Σοχάμ, τον Εβιατάρ Νταβίντ και τον Γκάι Γκιλμπόα Νταλάλ.
«Τους είδα σαν σωτήρες. Μου έσωσαν πραγματικά τη ζωή.»
Οι τέσσερίς τους έγιναν μια παρέα για να αντέξουν. Έπαιζαν χαρτιά, σκάκι και μιλούσαν για ταινίες.
«Παράμεναν άνθρωποι ακόμη και εκεί, κάτω από τη γη, ενώ οι τρομοκράτες μας κρατούσαν αιχμαλώντους. Δημιουργήσαμε μια ανθρώπινη καθημερινότητα μέσα στις πιο απάνθρωπες συνθήκες. Ήταν δύσκολο, αλλά γίναμε τόσο δεμένοι που τίποτα δεν μπορούσε να μας λυγίσει.»
Στις 22 Φεβρουαρίου 2025 ήρθε η μέρα της ελευθερίας. Οι ένοπλοι τους ανάγκασαν να βάλουν «γελοίες στολές» και κουκούλες στα μάτια. Λίγο πριν βγουν, τραγούδησαν όλοι μαζί ένα θρησκευτικό τραγούδι, το «Shir Lamaalot».
«Ένιωσα σαν να απλώθηκε η νίκη σε ολόκληρο το σώμα μου», θυμάται ο Ομέρ για τη στιγμή που είδε ξανά το φως και σχημάτισε το σήμα της νίκης με τα δάχτυλά του. Παραδόθηκαν στον Ερυθρό Σταυρό, πήγαν στο νοσοκομείο και εκεί αγκάλιασε ξανά τους δικούς του.
«Είδα ξανά τη μητέρα και τον πατέρα μου. Είναι μια στιγμή που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια.»
