Το νέο παγκόσμιο σχέδιο αναγκαστικής προσαρμογής στην κλιματική κρίση
Έτσι, τα χρήματα πλέον διοχετεύονται σε μεγάλα έργα υποδομής: κατασκευή ισχυρών αντιπλημμυρικών έργων στις παράκτιες μητροπόλεις, υπογειοποίηση των δικτύων ενέργειας, δημιουργία νέων ταμιευτήρων νερού και ανασχεδιασμό του αστικού ιστού.
Το βαθύ κλιματικό χάσμα
Αυτή η ρεαλιστική στροφή στην προσαρμογή, ωστόσο, αναδεικνύει μια οξεία γεωπολιτική και οικονομική ανισότητα. Η θωράκιση των υποδομών απέναντι στην κλιματική αλλαγή απαιτεί τεράστια κεφάλαια, τα οποία είναι διαθέσιμα μόνο στα ισχυρά κράτη.
Οι πλούσιες χώρες του Βορρά διαθέτουν τους πόρους για να ανασχεδιάσουν τις πόλεις τους. Έχουν τη δυνατότητα να κατασκευάσουν φράγματα, να ενισχύσουν τα λιμάνια τους και να αναπτύξουν προηγμένα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης. Στον αντίποδα, ο αναπτυσσόμενος κόσμος, ο οποίος φέρει τη μικρότερη ευθύνη για τις ιστορικές εκπομπές άνθρακα, καλείται να αντιμετωπίσει την κρίση χωρίς τους απαραίτητους πόρους.
Χώρες στην Αφρική, τη Λατινική Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία αδυνατούν να χρηματοδοτήσουν τη δική τους προσαρμογή. Βρίσκονται εκτεθειμένες απέναντι στις πλημμύρες, την ξηρασία και τις απώλειες καλλιεργειών, γεγονός που αναμένεται να εντείνει τις μεταναστευτικές ροές. Το αποτέλεσμα είναι ένας παγκόσμιος διαχωρισμός, όπου η γεωγραφική θέση και η οικονομική ισχύς καθορίζουν τον βαθμό προστασίας των πληθυσμών.
Η στρατηγική της «οργανωμένης υποχώρησης»
Μια από τις πιο ενδεικτικές πολιτικές του νέου δόγματος είναι η εφαρμογή της οργανωμένης μετεγκατάστασης ή αλλιώς, της στρατηγικής υποχώρησης. Μέχρι πρόσφατα, η ιδέα να εγκαταλειφθούν οικισμοί θεωρούνταν αδιανόητη. Σήμερα, η πρακτική αυτή εντάσσεται στον επίσημο σχεδιασμό αρκετών κρατών.
Οι πολεοδόμοι και οι περιβαλλοντολόγοι αναγνωρίζουν πλέον ανοιχτά ότι συγκεκριμένες παράκτιες περιοχές ή ζώνες που πλήττονται συστηματικά από ακραία ξηρασία και πυρκαγιές δεν μπορούν να συντηρηθούν. Αντί να δαπανούν πόρους για τη συνεχή ανοικοδόμησή τους μετά από κάθε φυσική καταστροφή, οι αρχές επιλέγουν τη σταδιακή εγκατάλειψή τους. Κράτη προχωρούν στην εξαγορά περιουσιών σε ζώνες υψηλού κινδύνου και συντονίζουν τη μετεγκατάσταση των κατοίκων σε ασφαλέστερες περιοχές της ενδοχώρας.
Η εφαρμογή αυτής της στρατηγικής καταδεικνύει την παραδοχή ότι η ανθρώπινη παρέμβαση έχει πλέον σαφή όρια απέναντι στα φυσικά στοιχεία. Η διεθνής κοινότητα προετοιμάζεται πλέον συστηματικά για τις συνθήκες του μέλλοντος, σε έναν κόσμο όπου η ασφάλεια των υποδομών αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα.
Πηγή
