Η τρέλα που… μεταδίδεται
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο η τακτική, είναι η επίδρασή της, σημειώνει ο Guardian.
Η «τρέλα» δεν μένει στον Λευκό Οίκο. Είναι μεταδοτική. Οι σύμβουλοι προσαρμόζονται, οι σύμμαχοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν το ανεξήγητο και οι διεθνείς ηγέτες αναγκάζονται να αντιμετωπίζουν κάθε κίνηση σαν να κρύβεται από πίσω της ένα σχέδιο.
Για παράδειγμα, ο βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, καλείται να διαχειριστεί μια «εκεχειρία» που ίσως δεν είναι εκεχειρία. Να στηρίξει μια πραγματικότητα που μπορεί να αλλάξει μέσα σε 24 ώρες. Να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι όπου οι κανόνες δεν είναι ποτέ ξεκάθαροι.
Και δεν είναι μόνο οι ηγέτες. Πολιτικοί, σχολιαστές και δημόσια πρόσωπα αρχίζουν να υιοθετούν την ίδια λογική: η αλήθεια γίνεται σχετική, οι θέσεις αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη και το παράλογο παρουσιάζεται ως φυσιολογικό.
Η ιστορία δείχνει ότι αυτή η στρατηγική μπορεί να αποδώσει – τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Μπορεί να αποτρέψει μια σύγκρουση ή να οδηγήσει σε μια συμφωνία. Αλλά το τίμημα είναι βαρύ.
Γιατί όσο περισσότερο χρησιμοποιείται, τόσο λιγότερο πειστική γίνεται. Και κυρίως, τόσο περισσότερο διαβρώνει την αξιοπιστία εκείνου που την εφαρμόζει. Ο Νίξον το πλήρωσε με την πολιτική του κατάρρευση. Το ερώτημα είναι αν η ιστορία επαναληφθεί για τον Τραμπ.
Σήμερα, η διεθνής σκηνή μοιάζει να λειτουργεί χωρίς σταθερές. Οι αποφάσεις λαμβάνονται με ταχύτητα, οι ισορροπίες αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη και η αίσθηση ελέγχου γίνεται ολοένα και πιο εύθραυστη.
Οι σύμμαχοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να προσαρμοστούν ή για να τεθεί σωστά να «συμπλεύσουν» με την παράνοια.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό απ’ όλα: ότι η τρέλα δεν είναι πια εξαίρεση. Τείνει να γίνει ο κανόνας.
Πηγή
