Τάμτα: «Κάποια στιγμή έχασα τον εαυτό μου. Παράγινε το τι θέλουν οι άλλοι και δυσκολεύτηκα πολύ»

Μια ενδιαφέρουσα συνε΄ντευξη έδωσε στον Χρήστο Τζίφα και το Rosa η Τάμτα. Mεταξύ άλλων μίλησε για τη συμμετοχή της στη Eurovision αλλά και τι έχασε από τον εαυτό της στην πορεία για να αναγνωριστεί.

Έχεις αναφέρει πολλές φορές τη λέξη επιβίωση. Παραπάνω από άλλους καλλιτέχνες που συναντώ όλα αυτά τα χρόνια. Θέλω να μου πεις πριν η Τάμτα να είναι αυτή η ερμηνεύτρια που ήταν τότε και αυτή η ερμηνεύτρια που είναι σήμερα, πώς ζούσες; Τι δουλειά έκανες; Πού βρισκόσουν; Πώς σε συναντάμε;

Ήμουν πολύ μικρή. Δεν είχα προλάβει δηλαδή να δουλέψω κάπου αλλού. Η μοναδική φορά που έτσι δούλεψα λίγο, ήταν όταν ήρθα, μετά από περίπου ένα χρόνο. Ήμουν τυχερή, ήταν η μαμά μου εδώ και την είχα και πάρα πολύ ανάγκη, είχαμε ανάγκη η μία την άλλη. Οπότε με στήριζε πολύ η μαμά μου σε όλα τα επίπεδα. Κάποια στιγμή έφτασα και είπα «δεν γίνεται μαμά, κάπως πρέπει να βρω μια δουλειά». Τη γλώσσα δεν την ήξερα, οπότε είχα δουλέψει για κάποιους μήνες ως νταντά. Κρατούσα ένα παιδί, τον έβγαζα από το νηπιαγωγείο μέχρι να έρθει η μανούλα του, τον Παναγιώτη. Και έκανα για κάποιους μήνες αυτή την δουλειά. Μετά ήρθε το «Super Idol» στη ζωή μου, οπότε δεν πρόλαβα να δοκιμάσω και άλλα πράγματα. Επιβίωση… Νομίζω ότι το άγχος της επιβίωσης προέρχεται από πιο βαθιά παιδικά μου χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι εδώ μπορεί έτσι πολλές φορές αυτά που λέω να ακούγονται σαν μία εξαίρεση, αλλά στη χώρα μου καθόλου εξαίρεση δεν ήταν. Όλη η γενιά μου ήταν σε αυτό το mode της επιβίωσης για πολλά χρόνια. Οπότε αυτό, όταν το ζεις στα παιδικά σου χρόνια, το να το δουλέψεις και να το αποβάλεις και να ελευθερωθείς από αυτή την υστερία του «να επιβιώσω», δεν είναι και πάρα πολύ εύκολο.

Τάμτα, σ’ αυτή τη δουλειά τι χάνεις; Φώτα, αναγνώριση, απήχηση, αγωνία του να αρέσεις, η αγωνία του να είσαι αποδεκτή. Η αγωνία αυτού που θα κάνεις να βρει το κοινό, να είναι εμπορικό. Χάνεις κάτι; Χάνεις μια αθώα πλευρά σ’ αυτό το κυνήγι της επιτυχίας; Χάνεις το κορίτσι Τάμτα; Χάνεις το παιδί; Το παιχνίδι;

Ε, την έχασα κάποια στιγμή την Τάμτα. Τώρα δεν είμαι σε καμία περίπτωση εκεί που λες. Δεν φτιάχνω ένα κομμάτι και σκέφτομαι αν αυτό θα κάνει νούμερα ή αν αυτό θα παίξει στο ραδιόφωνο. Έχασα, σίγουρα την Τάμτα, αλλά τώρα κάπως την έχω βρει. Μπορεί να μην τη βρω και ποτέ, έτσι; Μια προσπάθεια κάνουμε στην πορεία όλοι οι άνθρωποι σε διάφορα επίπεδα να βρούμε τον εαυτό μας και όσο και να λέω ότι τον έχω βρει, ένας Θεός ξέρει. Αύριο ξυπνάει μια άλλη Τάμτα και αναλύει διαφορετικά το χθες. Οπότε δεν μπορώ να σου πω τώρα μεγάλα λόγια ότι τον έχω βρει τον εαυτό μου καλλιτεχνικά ή και προσωπικά 100%.

Πάντως είμαι ελεύθερη, πειραματίζομαι ελεύθερα. Ανακαλύπτω πτυχές δικές μου τις οποίες δεν μπορούσα λόγω της επιβίωσης να αγγίξω και να τις διερευνήσω. Οπότε το κάνω με μεγαλύτερη ευχέρεια τώρα αυτό και όπου πάει. Δεν αντέχω να είμαι σε ένα κουτί. Δεν αντέχει η ψυχή μου. Αυτό ήταν κάτι που με βασάνιζε. Επειδή ήμουν ένα ποπ κορίτσι, κυρίως τα ραδιόφωνα θέλανε χαρούμενα κομμάτια από εμένα. Έχω βγάλει στο παρελθόν πανέμορφες μπαλάντες.

Ακόμα και στο πρώτο μου άλμπουμ, στο δεύτερο μου άλμπουμ. Θεωρώ ότι υπήρχαν υπέροχα τραγούδια-μπαλάντες. Ποτέ δεν ακούστηκαν, ποτέ δεν παίχτηκαν γιατί κάπως ήμουν ένα χαρούμενο ποπ κορίτσι με πολλά χρώματα. Που είμαι και ήμουν αυτή. Δεν ήταν ούτε προσποίηση, ούτε ψέμα. Απλώς δεν είμαι μόνο αυτή, δεν ήμουν μόνο αυτή. Έχω και άλλες πτυχές, έχω πολλές “identities” και δεν είχα την ευκαιρία να πειραματιστώ, να τα δοκιμάσω, να αλλάζω. Οπότε τώρα κάνω αυτό με μεγαλύτερη ελευθερία. Κάποια στιγμή παράγινε το «τι θέλουν οι άλλοι» και εξαφανίστηκε τελείως το τι θέλω εγώ, ποια είμαι εγώ και τι θέλω να κάνω εγώ. Έφυγε από τον χάρτη αυτό. Και εκεί δυσκολεύτηκα πολύ.

Δεν γίνεται να κάνεις οποιαδήποτε τέχνη, μικρή ή μεγάλη, αν έχει μέγεθος η τέχνη, και να ασχολείσαι και να σε απασχολεί μόνο τι θα αρέσει στους άλλους. Πού είσαι εσύ σε όλο αυτό; Πετυχημένη μπορεί να γίνεις με ένα τραγούδι και να μην έχεις καμία συνέχεια. Εγώ θεωρώ όμως ότι η ειλικρίνεια, είναι πολύ σημαντική στην τέχνη. Και αυτό προσπαθώ να κάνω τώρα. Σε καμία περίπτωση όμως τα τελευταία χρόνια, με αυτή την ένταση που είχα, σε καμία περίπτωση δεν έχω αγωνία αν θα αρέσω, αν το ένα, αν το άλλο. Είναι και αυτό ένα πολύ οργανικό πράγμα που μου έχει χαρίσει η ζωή τα τελευταία χρόνια. Θα μπορούσα να πω, ότι το κοινό μου έχει μικρύνει έτσι;

Πολλοί νικητές, όπως το Nemo για παράδειγμα, επέστρεψε το βραβείο στη Eurovision γιατί ήταν ένας τρόπος να διαμαρτυρηθεί για τη συμμετοχή του Ισραήλ και όλα όσα συμβαίνουν. Πιστεύεις ότι η Eurovision είναι απλά μια μουσική γιορτή;

Θα ήθελα πάρα πολύ να ήταν απλά μια μουσική γιορτή που θα ένωνε τον κόσμο. Θα ήθελα πάρα πολύ να έχει αυτό η Eurovision. Μπορεί να παρακολουθώ τη Eurovision, δεν είμαι όμως από αυτούς με μανία. Έχω φίλους που μιλάνε, ξέρουν ιστορικά τη Eurovision, είναι επιστήμονες οριακά. Δεν είμαι σε αυτή τη φάση να σου αναλύσω όλο τον διαγωνισμό από την αρχή μέχρι τώρα τι γίνεται. Σίγουρα όμως νομίζω ότι είναι αντιληπτό σε πολύ κόσμο ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντα κάπως εμπλέκεται η πολιτική. Τώρα πρέπει να δοθεί ένα όνομα. Έτσι πάει ή δεν πάει έτσι; Γιατί κάπως αυτό το στη μέση, «πάει έτσι αλλά δεν πάει έτσι», μπερδεύει και τους καλλιτέχνες. Παραδείγματος χάρη, είναι ένας καλλιτέχνης που θέλει να πάει στη Eurovision, του αρέσει αυτός ο διαγωνισμός. Είναι κάτι που κερδίζεις πράγματα από αυτό. Τουλάχιστον κερδίζεις μια φανταστική εμπειρία. Είναι κρίμα να υπάρχει αυτό στη μέση και να μπαίνεις στη διαδικασία σκεπτόμενη ότι «α, τώρα δεν είναι χρονιά για να πάω γιατί δεν έρχεται στο ηθικό μου κομμάτι και δεν με βρίσκει σύμφωνη». Για μένα είναι πάρα πολύ κρίμα που έχει πάρει αυτό τον δρόμο η Eurovision, ειδικά σε τόσο δύσκολες εποχές που ζούμε. Δεν γίνεται να μη δώσεις σημασία σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Δεν γίνεται να μη δίνουμε σημασία σε όλα αυτά που γίνονται στον κόσμο.

Αλλά επειδή όμως πολιτικοποιείται ο διαγωνισμός έτσι κι αλλιώς οι καλλιτέχνες θεωρείς ότι πρέπει να είναι ελεύθεροι εκεί; Να μπορούν να πουν τη γνώμη τους έστω;

Δεν είμαι σε θέση ούτε να συμβουλεύσω ούτε να πω τη γνώμη μου πάνω σε αυτό ή να τους κρίνω, σε καμία περίπτωση. Και τη χρονιά που είχα πάει εγώ ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη χρονιά. Φαντάζομαι και άλλες φορές ίσως να μην επιτρεπόταν να αγγίξεις πολιτικά θέματα. Σε εμάς ήταν πολύ αυστηροί. Δεν επιτρεπόταν να αναφέρεις οτιδήποτε πολιτικό, γιατί σας θυμίζω ότι η Eurovision που πήγα εγώ το ’18 ήταν και στο Τελ Αβίβ.

Είναι πολύ περίεργη η κατάσταση. Δεν θα μπορούσα να μπω στη διαδικασία ούτε να κρίνω αυτούς που θέλουν να κυνηγήσουν το όνειρό τους και να μην εμπλέκονται με τα πολιτικά. Από την άλλη είναι ωραίο να εκφράζεις και τη γνώμη σου και να πεις αυτό που πιστεύεις. Αλλά αυτός ο διαγωνισμός, θα ήταν ιδανικό για εμένα να ένωνε τον κόσμο γενικά και όχι να τους διαχωρίζει και να τους διαλύει άλλη μια φορά.

Έχεις ωραία γεύση από τη συμμετοχή σου; Θέλω να πω είναι η Τάμτα η «πριν» ή η «μετά»;

Σίγουρα είναι η «πριν». Προφανώς και η Eurovision έπαιξε τον ρόλο της…Πώς το είπες «η πριν»; Η Τάμτα, πριν και μετά. Μεγάλη κουβέντα αυτό. Ναι, έτσι φαίνεται στον κόσμο, το αντιλαμβάνομαι. Δεν θεωρώ όμως ότι είναι έτσι.

Φωτογραφίες: Instagram/@officialtamta

Διαβάστε ακόμα:

Βασιλική Τρουφάκου: Έφτασε στην άλλη άκρη της γης για να μας δείξει πρώτη φορά φωτό με τον σύζυγό της

Αντώνης και Ιωάννα Σρόιτερ: Πολυτέλεια, παέγια, couple time και ρομαντικές στιγμές στη Σαγράδα Φαμίλια